ภาษาเขมร (ភាសាខ្មែរ ภาสาแขฺมร) เป็นหนึ่งในภาษาหลักของภาษากลุ่มออสโตรเอเซียติก และได้รับอิทธิพลมาจากภาษาสันสกฤตและภาษาบาลีพอสมควร ซึ่งอิทธิพลเหล่านี้มาจากอิทธิพลของศาสนาพุทธ และศาสนาฮินดู ต่อวัฒนธรรมของชาวเขมรในขณะที่อิทธิพลอื่นๆ เช่น จากภาษาไทยและภาษาลาว เป็นผลมาจากการติดต่อกันทางด้านภาษา และความใกล้ชิดกันในทางภูมิศาสตร์

             ภาษาเขมร มีลักษณะควรสังเกตดังนี้
              ๑. เป็นคำ ๒ พยางค์ พยางค์ต้นจะเป็น บัง บัณ บัญ บัน บำ บรร เช่น บรรทัด บรรจบ บำเพ็ญ บำรุง บันทึก บันเทิง เป็นต้น
              ๒. คำที่มีเสียงควบกล้ำและอักษรนำ เช่น
                      - โตนด จมูก ไถง (ดวงอาทิตย์) เขนย
                      - ขนาด ไพร (ป่า) ฉนำ (ปี) เขลา
                      - ตลบ ขจี ไผท กระบือ
               ๓. คำภาษาเขมรมักใช้ตัว จ ร ล ญ เป็นตัวสะกด เช่น
                      - เผด็จ เสด็จ อาจ
                      - อำนาจ สำรวจ ขจร
                      - เดิร จร ถวิล
                      - ตำบล เมิล(ดู) เจริญ
                      - เชิญ ชาญ
               ๔. คำ ๒ พยางค์ที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า บรร บัง บัน กำ คำ ชำ ดำ ตำ ทำ สำ มักเป็นภาษาเขมรเช่น
                      - กำเนิด คำนับ ชำรุด บรรทม บรรจุ บังเอิญ บังคม บังอาจ
                      - ดำริ ตำรวจ ทำเนียบ บันทึก กำจัด ทำนูล(บอก)
                      - สำเร็จ สำราญ สำคัญ เป็นต้น
                ๕. คำเขมรที่ใช้เป็นราชาศัพท์ในภาษาไทยมีมาก เช่น สรง เสวย โปรด บรรทม เสด็จ ฯลฯ
                ๖. คำเขมรที่เป็นคำโดด มีใช้ในภาษาไทยจนคิดว่าเป็นคำไทยเช่น
                      - แข(ดวงจันทร์) มาน(มี)
                      - อวย(ให้) บาย(ข้าว)
                      - เลิก(ยก)
                ๗. คำเขมรมักไม่ใช้รูปวรรณยุกต์ยกเว้นบางคำ เช่น เสน่ง(เขาสัตว์) เขม่า
                ๘. คำที่มี ข และ ผ นำไม่ประวิสรรชนีย์ มักมาจากภาษาเขมร เช่น ขจี ขจัด เผอิญ ผสมผสาน ฯลฯ

            คำเขมรส่วนมาก เรานำมาใช้โดยเปลี่ยนรูปและเสียงใหม่ตามความถนัด ซึ่งเป็นเหตุให้รูปผิดไปจากคำเดิม และทำให้เกิดการแผลงอักษรขึ้น เช่น
                      - คำเขมร อ่านว่า ไทยใช้ แปลว่า
                      - กรุบี กรอ – เบย กระบือ ควาย
                      - เกลีร เกลอ เกลอ เพื่อน
                      - เฌอ เฌอ เฌอ ต้นไม้
                      - ตรกง ตรอ – กอง ตระกอง กอด
                      - เขมาจ ขม้อจ โขมด ผี
                      - ผดาจ ผดั้จ เผด็จ ตัด, ขจัด เป็นต้น

                 ๑.ใช้ตามรูปเดิม เช่น
                                    - คำว่า กังวล(ห่วงใย) แข(ดวงเดือน) ถกล(ก่อสร้าง)
                                    - ขจร(ฟุ้งไป) ฉนำ(ปี) ขจาย(ฟุ้งไป)
                                    - ฉงาย(ไกล, ห่าง)
                ๒.เปลี่ยนตัวสะกดให้ผิดไปจากเดิม เช่น คำว่า
                                    - กราล กราน (ปู, ลาด)
                                    - เผอิล เผอิญ (จำเพาะเป็น, หากเป็น)
                                    - สำราล สำราญ (สบายใจ, เบาใจ, เย็นใจ)
                                    - ขนล ขนน (หมอนอิง)
                                    - ลงาจ ละงาด (เย็น, เวลาเย็น)
                  ๓.เปลี่ยนรูปและเสียงไปจากเดิม เช่น คำว่า
                                    - กรสวง กระทรวง (ราชการแผนกส่วนใหญ่)
                                    - กัญฌูส กระฉูด (พุ่งออก)
                                    - ครัวส กรวด (ก้อนหินเล็กๆ)
                                    - กรุ กรม (ระทม, กลัด, ลำบาก)

https://th.wikipedia.org/wiki/ภาษาเขมร
http://www.trueplookpanya.com/new/cms_detail/knowledge/20037-00/