ภาษามลายูที่มีอยู่ในภาษาไทยนั้น จะแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ คือกลุ่มที่หนึ่งเป็นคำที่ใช้เฉพาะในท้องถิ่นภาคใต้ของประเทศไทย ที่อยู่ใกล้เคียงหรือติดต่อกับมลายูหรือประเทศมาเลเซีย กลุ่มที่สองเป็นคำที่มีใช้ในชีวิตประจำวันโดยทั่วไปไม่ว่าจะเป็นภูมิภาคใด และกลุ่มที่สามเป็นคำที่มีใช้เฉพาะในวรรณคดี เป็นต้น
ภาษาชวา-มลายู เป็นภาษาที่จัดอยู่ในตระกูลมาลาโยโพเนเซียนหรือออสโตรเนเซียน มีลักษณะเป็นภาษาคำติดต่อ แต่การติดต่อคำมีลักษณะที่ไม่ซับซ้อนมากนัก การสร้างคำใหม่จะเอาพยางค์มาต่อเติม ให้ความหมายเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม การเติมหน่วยคำมี 2 ลักษณะคือการเติมหน้าและเติมหลัง แต่ไม่มีการเติมกลางเหมือนในภาษาเขมร คำในภาษามลายูส่วนมากเป็นคำสองพยางค์ ส่วนคำพยางค์เดียวหรือคำหลายพยางค์ก็มีบ้าง แต่มักเป็นคำที่รับมาจากภาษาอื่น ซึ่งภาษามลายูก็มีภาษาอื่นมาปะปนเช่นเดียวกัน เพราะมลายูมีการติดต่อเกี่ยวกับการค้าขายและการเมืองกับชาติอื่นๆ จึงรับเอาภาษาและวัฒนธรรมของชาติอื่นเข้ามา ภาษาที่เข้ามาปะปนอยู่ในภาษามลายูได้แก่ ภาษาบาลีและสันสกฤต ภาษาทมิฬ ภาษาอากรับ ภาษาเปอร์เซีย ภาษาจีน ภาษาไทย ภาโปรตุเกส ภาษาฮอลันดา ภาษาอังกฤษ และภาษาญี่ปุ่น เป็นต้น
|
